Historiek

historiek_kfcb

 

 

 

 

 

 

 

Data:

1929-1939: aangesloten bij de Vlaamse Voetbalbond
1939-1940: niet gespeeld wegens oorlogsjaren
1940-1942: Liefhebbersvoetbalverbond
1942-1944: Vlaamse Voetbalbond
1944-1945: niet gespeeld (oorlogsjaren)
1945: Liefhebbersvoetbalverbond
1946: aansluiting bij K.B.V.B. onder stamnummer 4446
1950-1951:   kampioen 3de gewestelijk, promotie naar 2de gewestelijk
1973: naar 4de provinciale
1977-1978: promotie naar 3de provinciale
1990-1991: promotie naar 3de provinciale gedurende 1 seizoen
1992-1993: promotie 3de provinciale gedurende 1 seizoen
1998-1999: promotie 3de provinciale gedurende 3 seizoenen


Voorzitters en secretarissen

In het meer dan 75 jarig bestaan heeft de club nog maar 3 voorzitters gekend:

  • Gust Claessens:    1928 – 1963: tevens stichter van de club
  • Louis De Langh:    1963 – 1997
  • Edmond Bril:        1997 – …

Ook nog maar 3 secretarissen/schatbewaarders

  • Jos Huegen     : 1928 – 1950
  • Jos Peeters     : 1950 – 1981
  • Eddy Boey      : 1981 – …

Anekdotes

Hier enkele anekdotes uit de pionierstijd:

  • Dat liefdadigheid hoog in het vaandel staat bij Berendrecht Sport werd bewezen in 1934. Er moest vriendschappelijk gespeeld worden in Zeeland tegen Kapelle Biezelinge. Normaal zou de verplaatsing gemaakt worden per bus, maar omdat een van de spelers een beenbreuk had opgelopen werd er per fiets naar Zeeland gereden om de alzo uitgespaarde centen aan de ongelukkige speler te geven.
  • In 1935 werd er terug gespeeld tegen de Zeeuwen, maar nu in Berendrecht. Het terrein, gelegen aan de huidige Antwerpse Baan, had echter geen afsluiting. Geen nood, de zaterdag voor de wedstrijd werd er een afrastering gemaakt. Alles was piekfijn in orde tot…. Zondag. Toen bleek de nieuwe “droogdraad” verdwenen te zijn.
  • In 1936 diende de huur van het plein betaald worden aan “Charel van Tonen”. Het gigantische bedrag van 300 Bef zat echter niet helemaal in het klassieke sigarendoosje, er was namelijk 76 Bef tekort. De terreineigenaar wilde echter niks hebben en zo werd Berendrecht Sport plotseling terug een “rijke” club.
  • Ook in het verleden staken vervoersproblemen reeds de kop op.Er moest gespeeld worden bij Deugd en Vreugd in Burcht. Op St. Anneke bleek de tram niet te rijden, dus moest er te voet verder gegaan worden. Dit was blijkbaar de ideale wedstrijdvoorbereiding want er werd prompt gewonnen met 3-4.
  • Hooligans bestonden er ook in 1943. Berendrecht Sport moest op verplaatsing naar Hingene. Bij een 2-3 stand schoot de centervoor van Hingene naar doel. De bal sprong via de onderkant van de lat terug het veld in. Volgens de tegenstander was het doelpunt maar het bleef 2-3, maar …. Na de match zat het wedstrijdblad met een mes in de tafel, de scheidsrechter moest er 3-3 van maken, of anders ??? Berendrecht diende uiteraard klacht in (zonder dolk) maar deze werd verworpen.
  • Nog een staaltje van supportersgeweld. In de jaren veertig werd de verplaatsing naar Loenhout met zware cijfers gewonnen. Dit was niet naar de zin van de thuissupporters die de Berendrechtenaren met rapen, getrokken uit het nabijgelegen rapenveld, bekogelden.
  • In de vroege jaren 50 werden de verplaatsingen gemaakt met een camion. Er moest gespeeld worden te Maria Ter Heide en het was echt prachtig weer. De toenmalige afgevaardigde en tevens convoyeur schoot zijn zondagse vest uit en was zich van geen kwaad bewust. De camion werd in de week echter gebruikt door de plaatselijke kolenboer en van een smetteloos wit hemd was er geen sprake meer. De arme man moest dus zijne veston aanhouden en zweten dat hij gedaan heeft!
  • Op 17 december 1969 werd er geteerd. Er moest echter eerst gevoetbald worden en wel op St. Job. ’s Middags begon het plotseling te ijzelen en de ploeg geraakte niet weg uit Berendrecht. Alhoewel het veld onbespeelbaar was werd het toch forfait. Van de nood werd er echter een deugd gemaakt en werd de rondgang naar de verschillende cafés per autobus gemaakt.
  • Eind jaren zeventig werd er besloten dat Berendrecht Sport een clublied nodig had. Dit ideetje werd groots opgevat en er werd zelfs een heuse single opgenomen o.l.v. Wim Schel. Dit clublied is nog altijd het lijflied van Berendrecht Sport en bij teerfeesten, Paasbals en fuiven wordt het nog altijd het volle borst meegezongen.
  • De laatste promotie naar 3de provinciale, in het seizoen ’98-’99, was er eentje om nooit te vergeten. Na een ondermaats begin en dito heenronde dat seizoen kwam Willy Van De Zande na 2 wedstrijden in de terugronde als T1 aan het hoofd. Onder Willy begon diezelfde ploeg plots wel te draaien, en met een fenomenale 30 punten op 33 werd het in de laatste wedstrijd op FC Turk Sport alles of niets om de poort naar 3de open te beuken. Winnen was gelijk aan promotie. Met een harmonicabus van DE LIJN vertrok het Berendrechtse legioen samen met de spelers naar Linkeroever. Er zouden die dag meer dan 150!!! supporters van KFC Berendrecht Sport een inkomticketje kopen. De kassier moest na amper 15 bezoekers al noodgedwongen z’n inkoopprijs verlagen van 120Bef naar 100 Bef, omdat z’n klein geld op was. Dat zouden ” de beire” echter ruimschoots goed maken in de kantine, want dankzij de 1-2 overwinning barste achter de kantoren van GVA een geweldig groen wit feest los, dat tot diep in de nacht in Berendrecht nog verder werd gevierd. Het fanion besloot dat seizoen met een magische 33 punten op 36, oftewel 11 overwinningen op 12 matchen onder Willy VDZande.
  • Om te besluiten een vrij recente anekdote. De afgevaardigde van de scholieren had de gewoonte om tijdens de rust bij de thuiswedstrijden de drankbonnetjes van zijn spelers al te gaan halen en daarbij op zijn gemakske een pintje te drinken. Geen vuiltje aan de lucht tot bij een bepaalde thuiswedstrijd zijn trainer in samenspraak met de scheidsrechter besloot hem eens een goede pee te stoven. De brave en nietsvermoedende afgevaardigde was rustig zijn pintje aan het drinken tot er plotseling iemand de kantine kwam binnen gelopen en riep :”Allé joeng, schiet op, de scheidsrechter wil de 2de helft niet beginnen zonder jou en hij dreigt ermee de match te stoppen”. Nog nooit iemand gezien die zo rap van de kantine naar de plein gelopen is. Na een uitbrander van de scheidsrechter is de arme man niet meer van de bank opgestaan. Na de match werd hem alles verteld en is er nog goed mee gelachen. Toch gaat hij nu zijn bonnetjes pas na de match halen.